Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse? Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare?

Putabam equidem satis, inquit, me dixisse. Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. His similes sunt omnes, qui virtuti student levantur vitiis, levantur erroribus, nisi forte censes Ti. Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Hoc non est positum in nostra actione. Inscite autem medicinae et gubernationis ultimum cum ultimo sapientiae comparatur. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Si alia sentit, inquam, alia loquitur, numquam intellegam quid sentiat; Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere.

Nihil enim iam habes, quod ad corpus referas; Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Erit enim mecum, si tecum erit. Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ecce aliud simile dissimile. Quid censes in Latino fore? Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Falli igitur possumus. Duo Reges: constructio interrete. Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum

esse natos. Bork

Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum. Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Bork Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest. Est autem officium, quod ita factum est, ut eius facti probabilis ratio reddi possit.

Sed quot homines, tot sententiae; Est igitur officium eius generis, quod nec in bonis ponatur nec in contrariis. Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Nam bonum ex quo appellatum sit, nescio, praepositum ex eo credo, quod praeponatur aliis. Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Hoc est non dividere, sed frangere.

Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano. Non modo carum sibi quemque, verum etiam vehementer carum esse? Tanti autem aderant vesicae et torminum morbi, ut nihil ad eorum magnitudinem posset accedere.

Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem. Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse

perversius. Positum est a nostris in iis esse rebus, quae secundum naturam essent, non dolere; An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia?

Quod autem meum munus dicis non equidem recuso, sed te adiungo socium.

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Tanta vis admonitionis inest in locis; Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego; Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quod vestri non item.